Çocukluğumuzda fabrikadan sonraki alana kömürlük derdik, fabrikanın yaktığı kömürlerden oluşan küçük cüruf tepeleriyle, adeta Amerikan filmlerinde Kızılderililerin kervanlara saldırdığı Arizona'daki Büyük kanyon gibi kızıl tepelerden oluşan alışılmadık bir manzarası vardı. Fabrika alanı dışında olmasına rağmen, Sümerbank arazisiydi.
rizona eyaletinde bulunan Büyük Kanyon
Orası fabrikanın yemek artıklarının da dökülürdüğü büyük bir çöplüktü. Akbabalar kah o cüruf tepelerinin üzerine tüneyip, kah gökyüzünde daireler çizip dönerek, atık yemeklerin gelmesini beklerdi. Sadece akbabalar mı? Fabrikanın atıklarından, gözden kaçmış, bakır tel parçalarını, sarı metal kırıntılarını toplayanlar da vardı. Kısacası Fabrikamız, Nazilli'yi doyurduğu yetmezmiş gibi çöpleriyle bile çevresinde kurt, kuş ve hatta kim varsa onları da doyuruyordu.
Bir süre sonra yemek artıkları fabrikamızın inşaatında usta olarak çalışan, rahmetli Galip İnç Amca'nın domuz çiftliğine satılmaya başlandı. Hergün saat 16,30 gibi arkasında, iki tekerlekli küçük bir romörk bağlı olan eski bir jeep yemekhanenin arkasına gelip, yemek artıklarını alıp götürüyordu.Galip Amca'nın yetiştirdiği domuzları İzmir'de bir gayrimüslime sattığı söylenirdi.
Yemekler gelmez, atıklar, çöpler de dökülmez olunca, önce aç kalan akbabalar, arkasından fabrika atıklarından hurda toplayıp, ekmek parasını çıkaran garibanlar, karınlarını doyurabilecekleri başka diyarlara göçüp gittiler. Maalesef sonunda sıra Sümerbanklılara da geldi....
Hikayemiz bu kadar... Sevgiyle kalın. İLHAN ÖDEN
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder