UNUTULMADIĞINI BİLMEK.

UNUTULMADIĞINI BİLMEK.

Tarih 18 Mart 2015. Nazilli Sümerbank Facebook sayfasında gelen mesajlara bakıyordum.

Bir genç kız sayfamızdaki Nazilli Basma Fabrikası çalışanları albümünde paylaşmam için dedesinin fotoğrafını gönderdi. Fotoğrafın altına doğru bir açıklama yazabilmek için kendisinden dedesinin adını rica ettim.

Kısa bir süre sonra cevap geldi:

“Şevket Atay.”

Hemen fabrika işçi kayıtlarına baktım.

Baba adı: Atıf.

1932 Manisa doğumlu.

1955 yılında fabrikamızın İplik Ünitesi’nde çalışmaya başlamış.

Bu bilgileri fotoğrafın altına ekleyip paylaştım.

Birkaç dakika sonra telefonuma bir mesaj daha düştü:

“İnanır mısınız? Dedem şu anda ağlıyor.”

Aradan geçen bunca yıl…

Unutulduklarını, artık kimsenin onları hatırlamadığını düşünen Şevket amca… İsmi yazıldıktan birkaç dakika sonra fabrika kayıtlarındaki bilgiler karşısına çıkınca çok duygulanmış, gözyaşlarına hâkim olamamış...

O mesajı okurken ben de duygulandım. Gözlerim doldu.

Demek ki insanın hayatta en çok ihtiyaç duyduğu şeylerden biri, hatırlanmakmış. Emek verdiği yer tarafından, adıyla, tarihiyle, geçmişiyle anılmak…

Küçücük bir bilgi, birkaç satır kayıt, adının doğru yazılması bile, bir insanın kalbine dokunmaya yetiyormuş.

Yaptığım işin Sümerbank çalışanları, çocukları ve hatta torunları için ne kadar önemli olduğunu, gönüllü olarak üstlendiğim bu görevi layıkıyla yapmam gerektiğini daha iyi kavradım.

Olayın üzerinden 10 yıldan fazla zaman geçmiş. Sevket amcam ve Ayşe teyze yaşıyorlar mı? Bilmiyorum. Eğer yaşıyorlarsa sağlıklı, huzurlu ömürler dilerim. Vefat etmişlersede, nurlar içinde uyusunlar, mekanları Cennet olur inşallah. Sevgiyle kalın. İLHAN ÖDEN.