Fabrikanın her bölümünün kendine özgü bir kokusu ya da sesi vardı.
Basmahane asit ve boya, santral kömür, beyazlatma klor ve arap sabunu, haşıl nişasta, katlama kumaş kokardı.
Kaynakhanede asetilen ve yanan elektrotlardan çıkan duman, marangozhanede mis gibi çam havası, temerküz atölyesinde gürgen kokardı.
Mekanik atölyenin kapısından girince ahşap zemini kurtlardan korumak için dökülen mazot ve yağların kokusuna karışan, makinelerin kesici aletlerini soğutan sıvıların kokusuyla karşılaşırdık.
Bazı yerler güzel, bazı yerlerde de "Bu adamlar burada nasıl çalışıyor" dedirtecek kadar, rahatsız edici ağır kokular vardı...
İnanırmısınız. o kokular hala burnumuzda, o sesler hala kulaklarımızda...
Ama, biz kokunun iyisini de kötüsünü de, tozunu, gürültüsünü de, her şeyini...
Özledik hem de çok özledik. İLHAN ÖDEN
